Blog

Plan JM

feb 07, 2017

Op 20 oktober was het eindelijk zover: de bevalling kondigde zich aan en de volgende ochtend was Julie Marie daar, Alive and Kicking!

Julie Marie: Gezond, perfect, alles. Ik: Hoofd in de wolken, lichaam in de kreukels.
De 14 uur durende rollercoaster van het bevallen en de tijd die daarop volgde heeft weer voldoende onderwerpen en inspiratie opgeleverd voor het schijven van wat blogs!
Laat ik beginnen met het onderwerp principes, goede voornemens, plannen ….. en andere stelligheden die ik in de afgelopen maanden heb verkondigd: in de prullenbak ermee!
Ok, dat is wellicht wat rigoureus, maar #tipvanRoos voor de zwangere lezers onder ons: hou er sterk rekening mee dat je ze overboord gaat gooien. En principes kunnen niet zwemmen en zinken dus hard!

Het begon al met het toch enigszins romantische idee wat ik had van de start van de bevalling: thuis de weeën opvangen en dan in het holst van de nacht op naar het ziekenhuis voor de poliklinische bevalling. Stilte op straat, samen vol spanning door de ziekhuisgangen, etc. Heel leuk allemaal, maar als je kind besluit in het vruchtwater de poepen mag je dus direct naar het ziekenhuis.

Ok, ok, plan bijgesteld. Monter en vrolijk naar het ziekenhuis: die weeën die ik van mijzelf had waren pijnlijk, maar prima al wandelend van auto naar verloskamer op te vangen.
Ik ging dit varkentje wel even wassen !
Toen bleek onze mini-me verkeerd om te liggen : een ‘sterrenkijker’ en de weeën schoten ook niet echt op. Op dat moment kon ieder plan echt de prullenbak in. De verloskundigen, verpleegsters en uiteindelijk de gynaecoloog hebben de complete trukendoos (grapjes over dozen ) wat er op beval niveau mogelijk is er bij hadden gehaald. De optie van een keizersnede kwam steeds dichter bij, gelukkig kwam Julie Marie toch maar uit haar zelf op de wereld. Daar was ze ! En ja het cliché klopt wel, dat het kleine wondertje alles goed maakt wat er in de 14 uur voorafgaande haar komst aan de hand was.

Eenmaal weer thuis gooide ik ook de andere voornemens met betrekking tot de kraamtijd overboord, zoals het voornemen over waar de baby zou gaan slapen. Mijn plan: maximaal 1 week in eigen wieg op onze slaapkamer en dan hup, naar het eigen kamertje.
Een beetje ouderwets Calvinisme zit ook in mij.
Nou….. dit statement heb ik op nacht 1 dus al laten varen. Na 48 uur wakker te zijn met een lichaam wat nog zwaar in de kreukels ligt, ga je prioriteiten stellen. Slapen is de enige.
Daarnaast zouden manlief en ik vanaf dag 1 niet meer al Netflixend op de bank ons avondeten naar binnen schuiven : we zouden aan tafel gaan, telefoon weg, tijd voor elkaar ……
Geloof me, je bent in de eerste weken allang blij dat je iets, op welk moment dan ook, kàn eten. Waar, hoe en met wie is totaal niet meer relevant.
Ik denk dat ik nog eens een kookboek ga schrijven met gerechten die je met 1 hand kan eten en lauw / koud ook nog te hachelen zijn. Dochterlief heeft namelijk het talent om te gaan brullen als ik nèt de borden op tafel zet. Dus ja, de zwangerschapskilo’s vliegen er af, maar ik denk niet dat dat aan een gezonde leefstijl en borstvoeding ligt.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. De wereld draait om Julie Marie. Daar valt niets aan te plannen. Dus daar pas ik mijn dagindeling (met liefde) op aan. <3​​​​

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1